1. نگارگری ایران در دوره ترکامانان

    نگارگری ایران در دوره ترکامانان
    پس از مرگ شاهرخ در سال ۸۵۰ میان بازماندگانش جنگ خانمان براندازی بر سر تصاحب قدرت آغاز شد. الغبیگ، حاکم خود مختار سمرقند بر هرات مسلط شد و هنرمندان آنجا را به سوی سمرقند گسیل داشت. هنوز دو سال از استیلای پر تشنج وی بر سرزمین‌های تحت سلطه تیمور نگذشته بود که الغبیگ توسط پسرش عبداللطیف خلع ید شد. در سا...
    ادامه مطلب
  2. نگارگری ایران در دوره تیموری (بخش دوم)

    نگارگری ایران در دوره تیموری (بخش دوم)
    در سال‌های افول قدرت اسکندر سلطان، شاهرخ و پسرانش بایسنغر میرزا و الغبیگ، پیشتاز‌ترین هنرمندان سرزمین‌های تیموری را که اغلب آنها را شاهرخ از شیراز و پیش از آن تیمور از تبریز و بغداد به گرد خود جمع آورده بود، به هرات فراخواندند. افزون بر آن در سال ۸۲۰ بایسنغر میرزا، هنرمندانی را که از زمان سلطان احمد...
    ادامه مطلب
  3. نگارگری ایران در دوره تیموری (بخش اول)

    نگارگری ایران در دوره تیموری (بخش اول)
    صد و پنجاه سال بعد از نخستین یورش مغولان به ایران، تیمور و لشکریانش از مرزهای شمال شرقی، کشور را مورد هجوم قرار داده و به همان میزان وحشت و خرابی ایجاد کردند. تا سال ۸۰۲ ‌ه‍. ق. تیمور تمام ایران، قسمت‌‌هایی از آسیای صغیر، عراق، هندوستان تا شهر دهلی و تا ۲۰۰ مایلی مسکو را به زیر سلطهٔ خود درآورده بود...
    ادامه مطلب
  4. نگارگری ایران در دوره جلایریان

    نگارگری ایران در دوره جلایریان
    زمانی که فرمانروای ایلخانی ابوسعید در سال ۷۳۵ ‌ه‍. (۱۳۳۵ م.) از دنیا رفت، ولیعهدی از خود به جا نگذاشت، در نتیجه وزرا و حکام نواحی فراخوانده شدند تا جانشینی به جای وی انتخاب کنند. بدون شک هر یک از حکام برای تسلط بر سرزمین‌های ایلخانی با یکدیگر به مبارزه برخاستند، ولی هیچ یک از آنان قدرت لازم را برای ...
    ادامه مطلب
  5. نگارگری ایران در دوره مظفریان

    نگارگری ایران در دوره مظفریان
    در شرایطی که شیوهٔ نگارگری ایلخانی که در شاهنامه «دموت » متبلور گشته بود، بعد از  فروپاشی حکومت مغولان به رشد خود ادامه داد، ولی شیوهٔ نگارگری آل اینجو ، به هنگام استیلای مظفریان در سال ۷۵۳ ‌ه‍. (۱۳۵۳ م.) متوقف ماند. سلسله مظفریان به رهبری مبارزالدین در تبریز همراه با آشنایی وی با دواوین و نگارگرانی...
    ادامه مطلب
  6. نگارگری ایران در دوره آل اینجو

    نگارگری ایران در دوره آل اینجو
    در تاریخ ایران چه بسیار مشاهده شده است که حکام منسوب از سوی دولت وقت، در ناحیهٔ تحت سلطهٔ خود، سلسله‌ها و حکومت‌های نیمه مستقلی بر پا ساخته‌اند. یکی از این سلسله‌ها، میان سال‌های ۷۵۷-۷۰۳ ‌ه‍. (۱۳۷۵-۱۳۰۳ م.) در فارس حکومت می‌کرد. این سلسله که با نام مغولی اینجو شهرت داشت، مقر فرماندهی خود را شیراز قر...
    ادامه مطلب
  7. نگارگری ایران در دوره ایلخانان (بخش دوم)

    نگارگری ایران در دوره ایلخانان (بخش دوم)
    درک تاریخ مغول و ایلخانی پیوند تنگاتنگی با فعالیت خواجه رشیدالدین دارد. خواجه رشیدالدین که در زمینه طب آموزش دیده بود از سوی غازان خان مأموریت یافت تا تاریخ جوینی را که دربارهٔ طوایف مغول و نبرد هایشان بود، به اتمام رساند. این کتاب در سال ۷۰۶ ‌ه‍. ق. (۱۳۰۷ م.) - سه سال قبل از فوت غازان خان - پایان ی...
    ادامه مطلب
  8. نگارگری ایران در دوره ایلخانان (بخش اول)

    نگارگری ایران در دوره ایلخانان (بخش اول)
    تهاجم مغولان در قرن هفتم هجری شالودهٔ زندگی در ایران را به شکل ژرف و پایداری متحول ساخت. نخستین دور این تهاجمات که از سوی چنگیزخان در سال ۶۰۸ ‌ه‍. (۱۲۲۰ م.) صورت پذیرفت، خسارات جانی و مالی بسیاری را در شمال شرق ایران به همراه داشت. دور دوم آن که در سال ۶۴۷ ‌ه‍. (۱۲۵۰ م.) توسط هلاکوخان انجام گرفت، ای...
    ادامه مطلب
  9. ابزار و مصالح نگارگر ایرانی

    ابزار و مصالح نگارگر ایرانی
    برای آغاز نقاشی، نگارگر به ابزار اولیهٔ نگارگری نیاز دارد. کاغذ، رنگ، قلم‌مو، نگارگر چه به صورت مستقل و یا فعالیت در کتابخانه سلطنتی، نیازمند بود تا ابزارش را خود تأمین نموده و یا حداقل قلم و رنگش را مهیا سازد. هر یک از این ابزار نقش سازنده‌ای در نمود ظاهری و استحکام نهایی اثری داشت که برای دیوان یا...
    ادامه مطلب