شیشه سازی اصفهان در دوره قاجار

 در ایران تا اواخر قرن شانزدهم میلادی شیشه سازی معمول بود. از وقتی که شیشه‌های ساخت ایتالیا وارد بازار ایران شد، این هنر و صنعت در ایران رو به زوال رفت.

شاردن شیشه‌های ساخت اصفهان و شیراز را که از مراکز عمده شیشه سازی در ایران بودند نمی‌پسندید، چرا که معتقد بود ناقص و پر از حبابهای بدنما هستند. اما در ادامه ایرانیان این هنر را از اروپائیان فرا گرفتند و در قرن هیجدهم در شهرهای اصفهان و شیراز نمونه‌های خوبی ساخته می‌شد. علاوه بر این تقریباً در هر شهری لوازم شیشه‌ای مورد نیازشان مانند لیوان، بطری و آینه را می‌ساختند. هر چند که خمیر شیشه ایرانی کاملاً سفید نبود، ولی در ساختن آن، از ذوق و سلیقه استفاده می‌کردند. در این دوره هنوز در اصفهان ظروف شیشه‌ای قدیمی یافت می‌شد و تنگ‌های کوچک ظریفی دیده می‌شد که به آنها گلاب پاش می‌گفتند و این امر نشان دهنده مرغوبیت جنس شیشه‌ای ساخت اصفهان بود.