خشک کردن و پخت بدنه خام ظروف سفالی

 پس از طی مرحله ساخت، محصولات سفال و سرامیک باید ابتدا خشک و سپس در کوره پخته شود چرا‌که تا قبل از انجام مرحله پخت، گل قابلیت بازگشت به حالت اولیه را دارد و از شیء ساخته شده نمی‌توان به عنوان ظرف یا بدنه استفاده کرد و در واقع شیء تولیدی، قابلیت کاربرد ندارد. برای خشک کردن بدنه خام، نخست آن را در سایه و بعد از طی مدت لازم در هوای آزاد و یا در معرض تابش نور خورشید و به هنگام بارندگی و در فصول پاییز و زمستان آن را در گرم‌خانه - قسمت بالای کوره - قرار می‌دهند.

البته استفاده از گرم‌خانه برای خشک کردن اشیای سفالی در همهٔ فصول ممکن بوده و به خشک کردن آثار سفالی، کمک می‌کند. پس از طی مراحل مذکور، بدنه‌های‌ساخته شده در داخل کوره با بهره‌گیری از ابزار و وسایلی که شرح داده شد و با رعایت اصول کوره چینی - که مانع افتادن و ریزش اشیاء شود - چیده می‌شود.

از آنجا که بخش عمده‌ای از آثار تولیدی سفال و سرامیک ایران در کوره‌های سنتی پخته می‌شود، لذا استفاده از مهارت و توانمندی افراد متخصص در این زمینه و یا آگاهی کامل از اصول کوره چینی در کارگاه‌های سنتی که نهایتاً منجر به استفاده از حداکثر فضای کوره، چیدن ظروف نازک‌تر در محیط و پیرامون کوره و چیدن ظروف با ضخامت زیاد در نقاطی از کوره که درجه حرارت بیشتری دارد، ضرورت دارد.

در داخل هر کوره، قفسه‌بندی های متعددی وجود دارد که ظروف و اشیاء در داخل آن قرار می‌گیرد. درجه حرارت کوره باید به تدریج افزایش یابد و در حداکثر آن یعنی حدود ۹۵۰ یا ۱۰۰۰ درجه سانتی‌گراد به مدت مورد‌نظر - که براساس تجربه است - ثابت بماند. هنرمندان سفال‌ساز سنتی با نگاه از روزنهٔ موجود در نزدیک دهانهٔ کوره از پخت کامل اطمینان پیدا می‌کنند ولی در حال حاضر با استفاده از حرارت‌سنج و ثابت نگاه داشتن در مدت زمان مورد‌نظر می‌توان از پخت کامل اطمینان یافت.

پس از خاتمه پخت، کوره خاموش می‌شود ولی اشیاء سفالین نباید از داخل کوره خارج شود، بلکه باید روند کاهش حرارت به آرامی صورت پذیرد تا حرارت بدنه‌ها به تدریج کاهش یابد و در آن‌ها شوک حرارتی ایجاد نشود. چرا‌ که شوک حرارتی، شکست بدنه‌ها را در پی دارد. بعد از حصول اطمینان از یکسان‌بودن دمای داخل کوره و دمای محیط در خارج از کوره می‌توان در کوره را باز کرد و بدنه‌ها را با دقت و با احتیاط کامل از آن خارج کرد.